از خودم می برد آن سیل که چون ریگ رو ان

شب که جز یاس به کام دل مایوس نبود

ناله هم غیر صدای کف افسوس نبود

آبش ازآینه آبله محسوس نبود

دل مایوس صنم خا نه اندیشه کیست

رنگ اشکی نشکستیم که ناقوس نبود