رنگ اشکی نشکستیم که ناقوس نبود

از خودم می برد آن سیل که چون ریگ رو ان

آبش ازآینه آبله محسوس نبود

دل مایوس صنم خا نه اندیشه کیست

ناله در پرده ی دل بیهده می سوخت نفس

شمع ما اینهمه وامانده فانوس نبود

گوش ارباب تمیز انجمن سیماب است