پیکر خاکی جهانی را غریق وهم کرد

در میان خواجه و خر حایلی جز جل نبود

خلق بر خود تهمتی چند از تخیل بسته اند

ورنه سرو آزاد یا قمری اسیر غل نبود

از سر آبی که بگذشتیم ما جز پل نبود

مستی اوهام بیدل بیدماغم کرد و رفت

فرصتی می زد نفس در شیشه ها قلقل نبود