یاد ایامی که پیش پای ما سنگی نبود

هرکجا رفتیم پا در دامن دل داشتیم

سعی جولان نفس جز کوشش لنگی نبود

نام از شهرت کمینی شد گرفتار نگین

از فضولی چون نفس آواره دشت و دریم

ورنه دل هم آنقدرها خانه تنگی نبود

دل ز پرخاش خروسان جمع باید داشتن