شعله هم مغرور گل از پرده های کاه بود

چون شرر اقبال هستی بسکه فرصت کاه بود

هر کجا گل کرد روز ما همان بیگاه بود

بر خیال پوچ خلقی تردماغ ناز سوخت

فهم ناقص رمز قرآن محبت درنیافت

ورنه یک سر ناله دل مد بسم الله بود

فقر با ان جز بی نقش غنا صورت نبست