در غرور آباد نقش هستی امکان چه یافت

ورنه یک سر ناله دل مد بسم الله بود

فقر با ان جز بی نقش غنا صورت نبست

تاگداگفتیم نامش در نگین شاه بود

هر کجا عرض کتان دادند نور ماه بود

هیچ کافر مبتلای ناقبولیها مباد

یاد ایامی که ما را در دل کس راه بود