می تند بیدل جهانی بر تک و تاز امل

چون سحر ما خنده دانستیم و در دل آه بود

تا کجا هنگامه طبع فضول آراستن

عمر مستعجل ز ننگ وضع ما آگاه بود

نه فلک یک گردش ما سوره جولاه بود