عمری ست پاس وضع قناعت وبال ماست

رنگ پریده گل تحقیق دسته بود

ربط کلام خلق نشد کوک اتفاق

تاری که داشت ساز تعین گسسته بود

وارستگی هم از غم دنیا نرسته بود

کس جان به در نبرد زآفات ما و من

سرها فکنده دم تیغ دو دسته بود