شیشه گر بر سنگم آمد امتحان ناله بود

از فسون عشق حیرانم چها خواهم کشید

گر کشیدم ناوکت از دل کمان ناله بود

با تظلم پیشگان خوش باشد استغنای عشق

یاد آن محمل طراز ی های گرد بیخودی

کز دلم تا کوی جانان کاروان ناله بود

سوختن کرد اینقدر آگاهم از احوال دل