یاد آن محمل طراز ی های گرد بیخودی

گر کشیدم ناوکت از دل کمان ناله بود

با تظلم پیشگان خوش باشد استغنای عشق

شیشه گر بر سنگم آمد امتحان ناله بود

کز دلم تا کوی جانان کاروان ناله بود

سوختن کرد اینقدر آگاهم از احوال دل

کاین سپند بی نوا مهر زبان ناله بود