هرقدر دل آب شد آتش به جان ناله بود

سوختن کرد اینقدر آگاهم از احوال دل

کاین سپند بی نوا مهر زبان ناله بود

حسرت دیدار نیرنگی عجب درکار داشت

شوخی اظهار ما از وضع خود شرمنده نیست

گوش سنگین ادافهمان فسان ناله بود

اینقدر ای محمل آرا از دلم غافل مباش