ترک هستی شد دلیل یک جهان رسوایی ام

روزگاری این جرس هم آشیان ناله بود

بی تمیزیهای قدر عافیت هم عالمی است

خامشی پر می زد و ما را گمان ناله بود

عالم از خود برون چیدن دکان ناله بود

درد عشق از بی نیازی فال معراجی نزد

ورنه چون نی بندبندم نردبان ناله بود