عشق می جوشید هرجاگرد شوخی داشت حسن

شب که وصل آغوش پرداز دل دیوانه بود

از هجوم زخم شوق آیینه ما شانه بود

رنگ شمع از پرفشانی عالم پروانه بود

یاد آن عیشی که از رنگینی بیداد عشق

سیل در ویرانه من باده در پیمانه بود