یاد آن عیشی که از رنگینی بیداد عشق

از هجوم زخم شوق آیینه ما شانه بود

عشق می جوشید هرجاگرد شوخی داشت حسن

رنگ شمع از پرفشانی عالم پروانه بود

سیل در ویرانه من باده در پیمانه بود

از محیط ما و من توفان کثرت اعتبار

نه صدف گل کرد اماگوهر یکدانه بود