سیل در ویرانه من باده در پیمانه بود

عشق می جوشید هرجاگرد شوخی داشت حسن

رنگ شمع از پرفشانی عالم پروانه بود

یاد آن عیشی که از رنگینی بیداد عشق

از محیط ما و من توفان کثرت اعتبار

نه صدف گل کرد اماگوهر یکدانه بود

از تپیدنهای دل رنگ دو عالم ربختند