نه صدف گل کرد اماگوهر یکدانه بود

یاد آن عیشی که از رنگینی بیداد عشق

سیل در ویرانه من باده در پیمانه بود

از محیط ما و من توفان کثرت اعتبار

از تپیدنهای دل رنگ دو عالم ربختند

هر کجا دیدم بنایی گرد این ویرانه بود

راز دل از وسعت مشرب به رسوایی کشید