از تپیدنهای دل رنگ دو عالم ربختند

سیل در ویرانه من باده در پیمانه بود

از محیط ما و من توفان کثرت اعتبار

نه صدف گل کرد اماگوهر یکدانه بود

هر کجا دیدم بنایی گرد این ویرانه بود

راز دل از وسعت مشرب به رسوایی کشید

دامن صحرا گریبان چاکی دیوانه بود