هر کجا دیدم بنایی گرد این ویرانه بود

از محیط ما و من توفان کثرت اعتبار

نه صدف گل کرد اماگوهر یکدانه بود

از تپیدنهای دل رنگ دو عالم ربختند

راز دل از وسعت مشرب به رسوایی کشید

دامن صحرا گریبان چاکی دیوانه بود

خانه وبرانی به روی آتش من آب ریخت