گرد اگر برخاست طاووس چمن پیرایه بود

التفات نازی از مژگان سیاهی داشتیم

هرکجا رفتیم از خود بر سر ما سایه بود

محمل نازش ز صحرایی که بال افشان گذشت

بید ل از چاک جگر چون صبح بستم نردبان

منظری کز خود برآیم با فلک هم پایه بود