هر گرد که در پای تو افتاد سری بود

نگذاشت فلک با تو مقابل دل ما را

فریاد که آیینه به دست دگری بود

روزی که گذشتی ز سر خاک شهیدان

آخر ز خودم برد به راه تو نشستن

آسودگی شعله کمین سفری بود

دل کشته یکتایی حسن ست وگرکه