در پیش تو آیینه شکستن هنری بود

آخر ز خودم برد به راه تو نشستن

آسودگی شعله کمین سفری بود

دل کشته یکتایی حسن ست وگرکه

بیدل به تمناکده عرض هوسه

از دل دو جهان شور و ز ماگوش کری بود