تا پاک برآییم زگرمابه اوهام

هر جلوه که دیدم نشنیدن سخنی بود

این فرصت هستی که نفس کشمکش اوست

هنگامه بیتاب گسستن رسنی بود

قطع نفس از هر من و ما جامه کنی بود

جمعیت سر بسته هر غنچه در این باغ

زان پیش که گل در نظر آید چمنی بود