ما را به عد نیز همان قید وجود است

ای بیخبران عالم غربت وطنی بود

امروز جنون تب عشق تو ندارم

صبح ازلم پنبه داغ کهنی بود

زان زلف گرهگبر به هرجا شکنی بود

افسوس که دل را به جلایی نرساندیم

صبح چمن آینه صیقل زدنی بود