زان زلف گرهگبر به هرجا شکنی بود

امروز جنون تب عشق تو ندارم

صبح ازلم پنبه داغ کهنی بود

ما را به عد نیز همان قید وجود است

افسوس که دل را به جلایی نرساندیم

صبح چمن آینه صیقل زدنی بود

زین رشته که در کارگه موی سفید است