افسوس که دل را به جلایی نرساندیم

صبح ازلم پنبه داغ کهنی بود

ما را به عد نیز همان قید وجود است

زان زلف گرهگبر به هرجا شکنی بود

صبح چمن آینه صیقل زدنی بود

زین رشته که در کارگه موی سفید است

جولاه امل سسلسله باف کفنی بود