صبح چمن آینه صیقل زدنی بود

ما را به عد نیز همان قید وجود است

زان زلف گرهگبر به هرجا شکنی بود

افسوس که دل را به جلایی نرساندیم

زین رشته که در کارگه موی سفید است

جولاه امل سسلسله باف کفنی بود

آخربه تپش مردم وآگاه نگشتم