گذشتم از سر هستی به همت پیری

غبار گشتنم اظهار سخت جانی بود

ز ناتوانی شبهای انتظار مپرس

نفس کشیدن من بی تو شخ کمانی بود

قد خمیده پل آب زندگانی بود

به هیچ جا نرسیدم ز پرفشانی جهد

چو شمع شوخی پروازم آشیانی بود