خوش آن نشاط که از جذبه دم تیغت

قد خمیده پل آب زندگانی بود

به هیچ جا نرسیدم ز پرفشانی جهد

چو شمع شوخی پروازم آشیانی بود

چو اشک خون مرا بی قدم روانی بود

من از فسرده دلی نقش پا شدم ورنه

به طالع کف خاک من آسمانی بود