گلی نچیده ام از وصل ، غیر حیرانی

چو اشک خون مرا بی قدم روانی بود

من از فسرده دلی نقش پا شدم ورنه

به طالع کف خاک من آسمانی بود

مراکه چون مژه آغوش ناتوانی بود

فغان که چارهء بیتابی ام نیافت کسی

به رنگ ناله نی دردم استخوانی بود