چه نقشهاکه نبست آرزو به فکر وصال

مراکه چون مژه آغوش ناتوانی بود

فغان که چارهء بیتابی ام نیافت کسی

به رنگ ناله نی دردم استخوانی بود

خیال بستن من بی تو کلک مانی بود

ز بسکه داشت سرم شورتیغ او بیدل

چو صبح خنده زخمم نمک فشانی بود