ای مایل تتبع دونان چه ذلت است

لغزش بهانه جوست مباد از کمین دود

خست به منع جود خبیسان مقدم است

هرچند دست پیش کنند آستین دود

دم نیست فطرتت که قفای سرین دود

گرد سواد وادی حسرت نشاندنی ست

اشکی خوش است با نگه واپسین دود