خواهی به سیر لاله و خواهی به گشت گل

هرچند سعی پیش نرفته ست می رود

آسودگی چو ریگ روانم چه ممکن است

پای طلب گر آبله هم بست می رود

با دامن تو هرکه نپیوست می رود

اشکم به رنگ سیل در این دشت عمرهاست

بیتاب آن غبار که ننشست می رود