گرجه به دوش نفس * رد بهل می رود

زبن همه نشو و نما منفعل است اصل ما

درخور شاخ بلند ربشه به گل می رود

تک به هوا می زند خلق زحرص بگیر

هرچه دمد زین بهار نشئه آفت شمار

در رگ گل آب نیست خون بحل می رود

رنج و الم هم نداد داد ثباتی که نیست