بر هوا چون گردباد اورنگ شاهی می رود

از هوسهای سری بگذر که در انجام کار

شمع این محفل به داغ بی کلاهی می رود

گیر و دار اوج دولتها غباری بیش نیست

تیره بختی هم شبستان چراغان وفاست

داغ تا روشن شود زیر سیاهی می رود

کیست گردد منکر گل کردن اسرار عشق