تا کی این لفظ رود از خود و معنی نشود

رم نما جلوه نگاهی به کمندم دارد

صید من رام فسونهای تسلی بشود

نفی خود کرده ام آن جوهر اثبات کجاست

ضعف سرمایه ام از لاف غرور آزادم

من و آهی که رگ گردن دعوی نشود

چون شرر دیده وران می گذرند از سر خویش