چون شرر دیده وران می گذرند از سر خویش

تا کی این لفظ رود از خود و معنی نشود

ضعف سرمایه ام از لاف غرور آزادم

من و آهی که رگ گردن دعوی نشود

این عصا راهبر مقصد اعمی نشود

عشق اگر عام کند رسم خودآرایی را

محملی نیست در ین دشت که لیلی نشود