دامن وحشت ز سیر این چمن نتوان شکست

جای خط یارب زبانم از جبین پیدا شود

در گلستانی که خواند اشک من سطر نمی

سایه گل تا ابد ابرآفرین پیدا شود

دیده مژگان برهم افشارد که چین پیدا شود

آن سوی خویشت چه عقبا و چه دنیا هیچ نیست

بگذر از خود تا نگاهی پیش بین پیدا شود