فال آسودن ندارد خودگدازیهای من

لاف چشم تر توان زد دامنی گر تر شود

گر همه گوهر بود نومیدیست افسردگی

از گرانباری مبادا کشتی ام لنگر شود

جمله پرواز است آن آتش که خاکستر شود

عقده کارت دلیل اعتبار دیگر است

شاخ گل چون غنچه آرد رشته گوهر شود