ای فلک از مشت خاک من برانگیزان غبار

چون نگه درحیرت افتد عالم دیگر شود

تا دهد هر ذره من عرض حسرت نامه ای

این کف خاکی که دارم کاش مشتی پر شود

شاید این ننگ هیولا قابل پیکر شود

با نسب محتاج نبود صاحب کسب و کمال

بی نیاز از بحر گردد قطره چون گوهر شود