گل زحیا عرق کند تا پر رنگ تر شود

بخت سیه چو دود شمع چتر زده است بر سرم

اشک نشوید این گلیم تا شب من سحر شود

گرد خرامت از چمن برد طراوت بهار

دوش نسیم وعده ای دل به تپیدنم گداخت

حرف لبی شنیده ام گوش زمانه کر شود

پهلوی ناز حیرتی خورده ام از نگاه او