دوش نسیم وعده ای دل به تپیدنم گداخت

اشک نشوید این گلیم تا شب من سحر شود

گرد خرامت از چمن برد طراوت بهار

گل زحیا عرق کند تا پر رنگ تر شود

حرف لبی شنیده ام گوش زمانه کر شود

پهلوی ناز حیرتی خورده ام از نگاه او

اشک نغلتدم به چشم گر همه تن گهر شود