عافیتها درکمین حسرت واماندگیست

ای حباب بی سر و پا خانه ات ابتر شود

نیست آسان می کشیهای بهشت عافیت

فرصتی باید که دل خون گردد و کوثر شود

صبر کن ای شعله تا سعی تو خاکستر شود

از ره تقوا نگشتی محرم سر منزلی

بعد از این بر گمرهی زن کاش راهی سر شود