بعد از این بر گمرهی زن کاش راهی سر شود

عافیتها درکمین حسرت واماندگیست

صبر کن ای شعله تا سعی تو خاکستر شود

از ره تقوا نگشتی محرم سر منزلی

نیست جز اشک ندامت در محیط روزگار

آنقدر آبی که چشم آرزویی تر شود

شوخی یاسم همان ناموس اظهار است و بس