آنقدر آبی که چشم آرزویی تر شود

از ره تقوا نگشتی محرم سر منزلی

بعد از این بر گمرهی زن کاش راهی سر شود

نیست جز اشک ندامت در محیط روزگار

شوخی یاسم همان ناموس اظهار است و بس

آه می بالد اگر مطلب نفس پرور شود

حسن سرشار طلب بیدل تماشاکردنی ست