شوخی یاسم همان ناموس اظهار است و بس

بعد از این بر گمرهی زن کاش راهی سر شود

نیست جز اشک ندامت در محیط روزگار

آنقدر آبی که چشم آرزویی تر شود

آه می بالد اگر مطلب نفس پرور شود

حسن سرشار طلب بیدل تماشاکردنی ست

گر سواد موج می خط لب ساغر شود