شعله چون با موم الفت یافت روشنتر شود

چند بفریبد به حیرت شوخ بیباک مرا

نسخه آیینه یارب چون دلم ابتر شود

چرب و نرمی آبیار دستگاه فطرت است

یک عرق نم کن غبار هرزه گرد خویش را

بعد از این آن به که پروازت قفس پرور شود

خواب راحت شعله را در پرده خاکستر است