در گلستانی که رنگ نقش پایت ریختند

گر غبار جست وجوها بشکنی بستر شود

ما سبکروحان ز نیرنگ تعلق فارغیم

عکس ما را حیرت آیینه بال و پر شود

بال طاووس از خجالت حلقه ساز در شود

عالمی از خود تهی کردیم و کاهش ها به جاست

پهلوی ما ناتوانان تا کجا لاغر شود