پایمال قدم هرزه دو خویش شود

خواهش از ضبط نفس گر قدمی پیش شود

ساغر همت جم کاسه درویش شود

هرکه قدر پس زانو نشناسد چون اشک

می کشد خون امید از دل حسرت کش ما

سینه هر که ز تیغ ستمی ریش شود

لذت وصل تو از کام تمنا نرود