می کشد خون امید از دل حسرت کش ما

ساغر همت جم کاسه درویش شود

هرکه قدر پس زانو نشناسد چون اشک

پایمال قدم هرزه دو خویش شود

سینه هر که ز تیغ ستمی ریش شود

لذت وصل تو از کام تمنا نرود

هر سر مو به تنم گر به مثل نیش شود