سینه هر که ز تیغ ستمی ریش شود

هرکه قدر پس زانو نشناسد چون اشک

پایمال قدم هرزه دو خویش شود

می کشد خون امید از دل حسرت کش ما

لذت وصل تو از کام تمنا نرود

هر سر مو به تنم گر به مثل نیش شود

نیست دور از اثر غیرت ابروی کجت